Yes, je bent jarig! 22/08/2010

Je verjaardag,  iedereen viert z’n eigen feestje, ieder jaar weer.

Als je klein bent, is je verjaardag vet spannend. Dagen lang tellen hoeveel nachtjes het nog duurt, voordat je mag vieren dat je er bent!

Je ouder schrijft een kaartje, iedereen neemt z’n zwembandjes en cadeau mee en met veel snoep en frisdrank vier je je feestje.

Er volgen nog de fuif en het slaapfeestje, tot je 16 wordt en er volgens de wet bier gedronken mag worden. Als je 18 wordt mag je het feest assortiment uitbreiden met iets meer dan bier, fris en chips, maar het zwembandjes-gevoel blijft.

Als je dan eindelijk je eigen paleis hebt om een verjaardag te vieren, met of zonder geschreven kaart, lig je nog steeds wakker door je verjaardag. Deels vanwege de gezonde spanning, deels vanwege partystress.

Hoe ga je wie uitnodigen? Moeten ze zwembandjes meenemen? Hoeveel boodschappen heb je nodig? En hoe ga je de eventuele entourage en overige poeha fiksen? Op de dag zelf de hut verbouwen, alles koelen,  klaarzetten en voorbereiden. En dat alleen omdat je met allerlei mensen denkt te moeten vieren dat jij er bent? Jazeker, want je bestaat!

Vroeger vierde je je verjaardag vanwege de cadeaus, nu kunnen ze een issue zijn. Om ze te kopen, geven, zien en krijgen. Het is tenslotte geen Sinterklaas.

De leeftijd schijnt ook een issue te kunnen worden, maar je wordt toch ieder jaar een beetje wijzer? Je bestaat dus wat maakt het uit.

2920 dagen 22/01/2010

Er groeit een soort gebergte op je gezicht, je hoofd begint zo zoetjes aan pijn te doen en je voelt de hormonen kibbelen. Alles verteld je dat het weer zover is, de derrie is op komst!

‘Ze’ noemen het een transformatie, de dag dat je voor het eerst echt kennismaakt met de derrie.

Je transformeert van meisje naar vrouw en daar hoor de ongesteldheid bij.

Je moeder koopt een taart of een sieraad zodat je die fenomenale transformatie nooit vergeet. Daarna wordt je in de watten gelegd en wordt de wereld van maandverband en tampons je haarfijn uitgelegd. Snel volgt dan ook het volgende hoofdstuk: rubbers want bloed betekend baby’s.

Als iedereen na de taart nog steeds blij is, mogen de remmen los want bij transformatie krijg je naast bloed nóg meer borstklieren en haar. Je bent vrouw, olé!

Die transformatie betekend 2920* dagen pukkels, buikpijn, moodswings en gekloot met watjes, touwtjes of vliegdekschepen met het daarbij behorende verpakkingsmateriaal, wc-papier.

Voor je het weet zijn die 2920 dagen voorbij, zit je in de overgang en is de tamponfabrikant  gemiddeld zo’n €1150,80 rijker door jou vrouwelijkheid.

Het vrouw zijn kan ook heel fijn zijn. Je mag gedoogd snauwen, veel chocola, koekjes en chips vreten en gedoogd een potje janken bij een slecht programma.

Je weet bijna zeker dat je geen ongewenste wezentjes in je draagt en weet dat het weekend er weer aankomt om de schade van een week bankhangen en vreten in te halen.

Uiteindelijk kan iedere vrouw praten over de derrie en wanneer het zover was, terwijl je toen het zover was, wel door de grond kon zakken. Je leert ermee leven en het als excuus te gebruiken als het nodig is.

Het begint wat ongemakkelijk en je leert ermee omgaan,

maar is dat met veel andere dingen ook niet zo?

(* Lactacyd-reclame noemt dit aantal)

Als het tijd is 22/01/2010

Er staan weinig dingen écht vast in het leven. Alleen dat waar velen voor vrezen maar ook velen niet bang voor zijn; de dood.

Je wordt geboren en meteen leer je de liefde kennen, van je ouders en van anderen. Je groeit, leeft je leven, wordt bemind, hebt lief en hoopt op veel mooie ervaringen.
Je leeft tot ‘ze je komen halen’ omdat het ‘tijd is om te gaan’. Niemand weet wanneer het tijd is en waar je naartoe gaat maar ach, wat maakt dat uit?

Als je je leven leeft komt je ergens waar je misschien nooit meer weggaat. Een hart.
Je komt in een hart van iemand terecht en wordt meegedragen omdat je leven bij dát hart terecht kwam. Dat hart kwam jou leven tegen om het lief te hebben, ervoor te zorgen, het iets te leren of misschien om te inspireren.
Voor sommige is de tijd onverwachts en snel, voor sommige is de tijd te lang en wordt er gewacht. Uiteindelijk wordt je begraven of uitgestrooid. Degene die je lief hebt blijven verdrietig achter.

Tijdens het officiële gedeelte van de dood, de begrafenis, staan mensen stil bij allerlei dingen. Ze denken aan degene die ze dan begraven en dat alles echt én voor het laatst is. Het laatste liedje, de laatste ode, het laatste applaus of de laatste groet, maar er is nog geen laatste traan.
Mensen staan stil bij dat wat ze al eerder begroeven, dat wat ze nog hebben, het geluk, het verdriet en de liefde voor elkaar en anderen.

Het verdriet is voor iedereen anders en daarom onbeschrijfelijk. Iemands hart heeft pijn, diegene zit er namelijk wel in maar is er niet meer in het echt. In de herinnering zal iemand blijven bestaan en dat wordt gekoesterd.
Verdriet verjaard niet zolang het hart dat niet wil. De pijn kan minder worden maar hoe zit dat met het gemis? Zal je je lief op een dag niet meer missen omdat je vrede hebt met je pijn en verdriet? Of zal het gemis er altijd zijn omdat de liefde voor elkaar nooit echt zal sterven?

Het is uit, stuur een appel. 11/09/2009

Het gebeurt veel om me heen, mensen die zich ineens weer bij mijn clubje voegen, het clubje van de singles.

Dat is kut, ik vind het gezellig maar al dat verdriet, dat is het ook niet. De één stuurt een appel in de hoop dat het goed komt, de ander zuipt zich klem omdat diegene wéét dat het nooit meer goed komt. Alle nieuwe singles zijn verdrietig omdat ze hun systeem opnieuw moeten instaleren. Er vallen gewoontes weg, je mist die vastigheid, de liefde, het delen, alles wat een relatie waarborgt. Het enige wat de ervaren singles kunnen doen is je over de brug tussen de vijvers helpen.

De verhuizing van de relatievijver naar de singelzee is best een stap. Ze luisteren naar je verdriet, ze geven je zakdoekjes en ze zetten een verwerkingsprogramma op met ingebouwde rouwmomenten voor je luduvudu. De enige nieuwe single waar ik moeilijk mee om kan gaan is de single met hoop, de single van de appel.

Waarom kan ik daar niet mee omgaan? Ik irriteer me aan het feit dat mensen zich vasthouden aan iets wat er niet meer is maar hopen dat het ooit nog wel komt. En dat komt dan weer voort uit mijn ervaring, te lang vastgeklampt zitten aan een man omdat de hoop er was dat het goed zou komen. Nou, appel-man, doe niet teveel moeite en vergeet vooral niet dat het leven doorgaat. Voor je het weet ben je 6 jaar verder en heb je zoveel tijd gehad om over de liefde na te denken dat je cynisch bent.

Ik zweer hoop niet af, integendeel. Ik hoop dat ik win met een hockeywedstrijd en hoop dat ik op tijd op mijn werk ben, ik hoop op dingen die ik zelf in de hand heb. Controlefreak? Nee, ik weet dat ik het uiteindelijk allemaal alleen moet doen en dat de wind, de zon of iets anders kleins me helpt te hopen dat het allemaal goed komt. Maar hopen op iets wat een ander moet doen zodat jij je systeem niet hoeft te herprogrammeren en dat dan in combinatie met liefde, is hopen op weinig. Het zijn twee factoren die je niet in de hand hebt.

Iedere relatie kent hardcore kutzooi, maar wat als die ander dat niet wil delen omdat het te persoonlijk is? Wat als je de ander niet kan helpen? Dan kun je toch alleen maar trots zijn omdat iemand kiest voor zichzelf? Als er werk aan de winkel is moet je iemand toch laten gaan? Ik vraag me af, kan een man optimaal begrijpen hoe en wat een vrouw voelt? Of andersom? Praten helpt en luisteren ook, maar een vrouw heeft geen prostaat&co, en een man geen eierstok&co?

Alles werkt anders, de man reageert op zijn oerinstinct, de vrouw op haar emotie en beide in oneindig veel varianten. De ene vrouw wil niks van d’r vent hebben als eierstok&co feest viert, de ander wil niks liever dan knuffelen. De vrouw begint te huilen na een affaire want haar nestje is verpest, de man wil knokken omdat de gore klootzak met z’n takken aan zíjn wijf heeft gezeten.

Waarom lijkt het alsof de obsessieve man in opkomst is? Ze vallen met bosjes uit de lucht. Maakt hoop de mens obsessief? Zorgt hoop ervoor dat de mens geen afscheid kan nemen van iets wat al kapot is? Blijven bellen heeft geen zin want belminuten kunnen geen relatie redden. Op zoek gaan naar meningen of gesprekken die je iets verder kunnen brengen in je obsessieve proces zal ook geen relatie redden. Een appel bewerken met een sprookjestekst en die via TNT laten bezorgen, in de hoop dat je ex zwicht voor jou extreme doorzettingsvermogen, maakt meer kapot dan je lief is.

 

Aretha Franklin zong ooit over respect. Respecteer de keuze van een ander, respecteer een mening en luister naar de meningen van een andere. Ben trots op dat wat je gehad hebt, vergeet niet te leren van dát wat je gehad hebt en groei, voor jezelf.
Write: 07-01-2009